Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Ἀπὸ τὴν Τραγωδία στὸ τραγούδι










Πανάρχαια Τέχνη τς δς τν Τράγων, τν κόλουθών του Διονύσου, Τραγωδία, ‘’ μίμησις πράξεως σπουδαίας κα τελείας’’(χουσα σκοπν) κατ ριστοτέλη, πο δηγε στν κάθαρσι τν παθν, τ κστατικ βίωμα τς νθρώπινης ψυχς, ατ πο ξεκίνησε π χορικ σμα, φερε πάντησι, γέννησε στιχομυθία (Θέσπις, Σουσαρίων), μένει ζωνταν κα αωνίως κφαίνουσα τ νθρώπινα πάθη, γινε θέατρο (Ασχύλος, Σοφοκλς, Εριπίδης), πλασε συνειδήσεις. νέσυρε τ εγενές, φερε τν νθρωπο κοντ στ νδόμυχα στοιχεα του, συναισθήματά του. Ψυχολογία μιλε γι τν ρσι τν πωθήσεων. Τραγωδία δι-λύει τ πωθημένα, συναισθήματα, πάθη. Νίτσε κάνει λόγο στ ργο του Γένεσι τς Τραγωδίας, γι τν συμβολ το Διονυσιακο κα το πολλώνιου στοιχείου. ” Μ τ δεδομένα ατ , πρέπει ν κατανοήσουμε τν λληνικ τραγωδία ς τν Διονυσιακ χορ πο κφορτίζεται κατάπαυστα σ’ ναν πολλώνιο κόσμο εκόνων. ” Κα κάπου λλο γράφει : “ στορία τς Γέννησης τς λληνικς Τραγωδίας μς λέει τώρα μ πάμφωτη κρίβεια πς γεννήθηκε πράγματι τραγικ τέχνη τν λλήνων π τ πνεμα τς μουσικς.”


Ατ τ νόημα συνέλαβε Νίτσε , τι καταγωγ τς τραγικς τέχνης χει ρίζες στν χορ κα τν μουσική, Διόνυσος εναι Θες πο μεθ π τ Πάθη, κα τσι λληνικ συνείδησι διαφύλαξε ατν τν πρωτόγονη κφρασι κα μετεξελίχθηκε μία μορφή της σ θέατρο, μία λλη, κρατώντας τ γηγεν στοιχεα, γινε τραγώδημα – τραγούδι….






τσι φτάνουμε στ δημοτικ τραγούδι, τ ποο βαστάει αἰῶνες , π τν παραδοσιακ γροτικ λληνικ κοινωνία (που βλέπε κα τ ρχαία γροτικ διονυσιακ δρώμενα πο πιβιώνουν σήμερα, σ διάφορες περιοχς τς λλάδος) κα μάλιστα νθισε κα τν ποχ μ τος κλέφτες κα ρματωλος (χι μαρτωλούς, καθς χριστιανοσύνη φόρισε τν πανάστασι….) . Τ Τραγούδια – τραγωδήματα, περιγράφουν πάθη, ρωτα, ξεριζωμούς, ξενιτιά….. εναι μακραίωνη διαδρομ τς ψυχς μέσα π δύνες, πο μεθ τν πόνο, τν κάνει τέχνη…. Τραγωδία κα τραγούδι κφάνσεις τς Διονυσιακς ρμς πο καθιστ τν νθρωπο πάσχοντα λλ κα σοφό..

Δεν υπάρχουν σχόλια: