Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

ΠΡΟΣΟΧΗ! : ΛΙΑΝ ΕΥΦΛΕΚΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΟΝ ΥΛΙΚΟΝ (μέρος Β')

φ’ ο λοιπν ναφέρθηκα στν σχέση μας μ τν ρχαιότητα, μία συμπλεγματικ σχέση πο ναπτύσσεται στος περισσότερους λληνες πο δν χουν φομοιώσει τν τρόπο ντίληψης ( στν τρόπο γκειται τ ζήτημα ατό, ρχονται ο κατευθύνσεις πο δίνει κάθε νας) νς ρχαίου κόσμου στν ποον ξεχώρισαν προσωπικότητες, στν ποον πρχαν ελογες ντιθέσεις, ναν ρχαο κόσμο πομύθο-ποιημένον βέβαια, λλ στείρευτη πηγ γνώσεως γι τος πόμενους,ατ συμπλεγματικ σχέση φείλεται σ μιμάθεια, μεροληπτικ θέαση τν πραγμάτων, ε.. κα μερικς φορς ατ τ δύο συμπλέουν….

Συνέχεια στ κυρίως θέμα, μ τς διάφορες δεολογίες πο προκύπτουν, ρμηνεύοντας τν ξέλιξη το λληνικο Πνεύματος. πρεπε ταν ρχισε νέο-σύσταση το λληνικο θνους, ν παρθον ρισμένες ποφάσεις. Μιλ γι τν περίοδο μετ τν τουρκοκρατία. κε τέθηκαν τ θέματα λληνικότητας (Κν/νς Πώπ) , τς διαχρονικότητας το λληνισμο. Συγκρούστηκαν ο δεολογίες κα ξάρχουσα θέση πρε δεολογία πο φερε τν σφραγίδα τς Βυζαντινς χιλιετος κα κάτι πορείας μέσα στν χρόνο. Τέθηκε πάλι τ νομα λλην ες μνήμην τς ρχαιότητας κα τν κλασσικν σπουδν πο χρησιμοποιοσαν ο Δυτικο γι τν διαφώτισή τους, λλ παραμείναμε σ νοοτροπία στν χριστιανικ παρουσία, στς βυζαντινς καταβολές μας. Τί τ ντιφατικ δηλα δ φ’ ο δν μπορομε ν κρατμε τος τύπους λλ ν στερούμαστε οσίας. κε βρέθηκε τ σχυρ ντιφατικό μας παιχνίδι γύρω π τν αυτό μας. Θεωρ. Ζαμπέλιος, Παπαρηγόπουλος δωσαν τ στίγμα τς διαχρονικότητος μ νσωματωμένη στν πορεία νοήσεως ατ κα τς χριστιανικότητος, λληνο-ρθοδοξία δηλα δή… Ατν τν κύρια θέση λαβαν λλοι ρευνητς , στορικο ργότερα τ πόμενα τη, μ τν Βενιζέλο, μ τος πολέμους, που ταν φ’ ρμ ν τονισθε κ νέου τ θνικ ασθημα. Φορες δεν γι τν λληνισμ ταν κα προσωπικότητα το ωάννη Πασσ, το δημοσιογράφου, το συλλέκτη ργων τέχνης, το δρυτ τς γκυκλοπαίδειας το ‘’λίου’’. ποος νέδειξε γνώσεις γι τν ρχαο κόσμο, τν ρχαία προϊστορία, μ τς ρευνες πο κανε Κ. Χασάπης, προσδιόρισε περ πο τν ρχαιότητα τν ρφικν κα ποτελε πηγή.

ς ρθω μως στν πυρήνα τν λεγομένων μου: Ποις δύναται σήμερα ν καθορίσει τν νιαία πορεία το λληνα; Ποις θεωρεται λλην; Ατς πο εναι ξαρτημένος ν πιβεβαιώνεται π Δεξις κα ριστερς πεποιθήσεις; λληνο- χριστιανός; Ατς πο συγκερνάει Μέγα Βασίλειο κα πίκουρο; ρχαιολάτρης; Ατς πο πιθυμε τν τέλεση μυστηρίων ρχαίων λληνικν, χωρς προτάσεις, καταστατικό, προηγούμενη μύηση τν συμπολιτν; Πς θ πμε μπροστ ν δν ξεκαθαρίσουμε, χι τ πίσω πιά, λλ τ τώρα; Κα ν π κα τ ξς: λλειψη μέτρου, λλοιώνει τν δια τν συνείδηση. Εναι διάφορο τ ν λς θνικός, κα ν λς θνικιστής. Φιλόπατρις, κα Πατριώτης. Τ δεύτερα εναι μανιώδεις προσλήψεις πλν κα μορφων ννοιν. Εναι πραγματικ καπήλευση τ ν περτονίζεις κα ν νοιώθεις (πικίνδυνα) τιμητς κα κπρόσωπος τς Πατρίδας κα το θνους, κάνωντας κατάχρηση τν δύο ατν ννοιν μ δικό σου νοσηρ τρόπο. Κα τ βλακδες εναι πς μία λλη μερίδα νθρώπων, βλέποντας σ ν κάνεις ατν τν κακ χρήση ννοιν, ναντιώνεται χι μ σένα πο θ πρεπε, λλ μ τν δια τν Πατρίδα ( +Μητρίδα) κα τ θνος. Σ ατν τν κυκλικ παραφροσύνη χουμε μπλέξει, λλ ετυχς μ τν ναζήτηση, βγαίνουν ρισμένες άσεις….. Θέλει διαρκ διάλογο γι ν μν βγομε π τν κρίση, πρέπει ν χουμε κρίση, γι τ λληνικό μας πρόβλημα.

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

ΠΡΟΣΟΧΗ! : ΛΙΑΝ ΕΥΦΛΕΚΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΟΝ ΥΛΙΚΟΝ

φ’ ψηλο, χωρς ν εμαι περφρων, δίχως ματαιότητα κα λαζονεία, βλέποντας τ πράγματα π ψηλά, ς λεξιπτωτιστς πο πρόκειται ν προσγειωθε στν χώρα τς Γνώσεως, μ εστοχη πάσα (πατ, πάτημα) πού μου δίνει ναγνώστης, χω τν νδόμυχη νάγκη ν καταπιαστ μ να θέμα πο μ προβληματίζει χρόνια τώρα, ταν φ’ ρμ ν σχοληθ μ τ ζητήματα ατ κιόλας, τ θέμα λοιπν εναι : ‘’πανελλήνισις’’, νάδειξις το Πολιτισμο τν λλήνων κα τί πράττουν ο πόγονοι. Τί στ ρχαον λληνικν Πνεμα κα ποι εκόνα τς σύγχρονης λλάδος, πολιτιστικά. νθρωπιστικά. Γι ν ρχίζει ν παίρνει μορφ τ πρόβλημα τς λληνικς ντίληψης, τ ντοπίζω σ δύο ξονες-κατευθύνσεις:

Ά: κατανόησις τς ρχαιότητος, ο ξιόπιστες γνώσεις πο βρίσκονται π λληνες κα λλοεθνες πάνω σ ζητήματα ρχαιοΕλληνικς στορίας, Κοσμοθεωρίας, θους, τρόπου το σκέπτεσθαι, τρόπου ζως.

Β: τ πίμαχο θέμα τν προτάσεων (δ μπαίνουν ο δεολογίες…) γι τν πολιτιστικ νάπτυξη κάθε θνους πο χει τ δικαίωμα ν ατ-γνωρίζεται μ βάση τ παρελθόν του, τν βιωσιμότητά του ς θνος δηλα δ κα φαρμογή τους στν σύγχρονη ποχή.

ρχικ τίθεται τ ρώτημα (τ ρωτήματα θ φέρνουν πι κοντ τν νο στν γνώση) : ποι ρχαιότητα ; Γι ποι περίοδο μιλμε; Τν πώτατη ρχαιότητα το Κέκροπος, τν ρχαιότητα το Κλεισθένους; μ βάση τος πολιτικούς της τότε ποχς, τ ωνικ κίνημα τν φιλοσόφων-φυσιολόγων Θαλ, ναξίμανδρο, ναξιμένη..; τ μηδικά; Τς πολιτικς ναστώσεις; Τν Πελοππονησιακ πόλεμο; ταν νας χει στν νο το τν ‘’ρχαία λλάδα’’, τί ννοε; Γι ποι περίοδο μιλ; ρος ρχαία λλάδα εναι παρωχυμένος, δν μπορομε ν κλαμβάνουμε ρισμένα μόνο στοιχεα π τν ρχαιότητα γι ν ναδείξουμε κάτι, δν εναι κονσέρβα, πρχαν ναταράξεις, ταν νας ζωντανς ργανισμός, μ ξελίξεις στ πνεμα, στορικς ναλαμπές, σ γ κ ε κ ρ ι μ έ ν ε ς τοποθετήσεις πάνω σ γεγονότα κα ΟΛΑ ατ μαζ συνθέτουν τ φαινόμενο ρχαία λλάδα. Δν μπορομε ν κστομίζουμε τσι μες μία ρχαία λλάδα κα ποιον πάρει διάολος (πο δν βρίσκεται κιόλας…) Κα τ κυριότερο, δν μπορομε ν βάζουμε σ να τσουβάλι λες τς στορικς φυσιογνωμίες μαζί…. Δημοκριτο, Πλάτωνα, πίκουρο, ριστοτέλη, χωρς ν γνωρίζουμε τς σχέσεις πο εχαν μεταξύ τους, καθένας κπροσωποσε τς δέες του κα ετυχς , ατ εναι τ παραγωγικό, βρισκόντουσαν ριδες κα διαφωνίες μεταξύ τους. Συνήθως κούω μιμαθες ν μιλον γι ρχαία λλάδα, ραδιάζοντας νόματα κατάσχετα (καλ δν μιλάω ν μπλέκουν τς περιόδους πο ζοσαν, ν λένε γι τν Διογένη κα τν ράκλειτο π.χ. ) γνοώντας τι ράκλειτος χει κφράσει τό : ‘’πολυμαθίη νόον χειν ο διδάσκει ‘ σίοδον γρ ν δίδαξε κα Πυθαγόρην ατς τ Ξενοφανέα τ κα καταον’’. ( πολυμάθεια δν διδάσκει τν νο’ διότι ν ταν τσι θ εχε διδάξει τν σίοδο, τν Πυθαγόρα, τν Ξενοφάνη κα τν καταο.), τν πίκουρο πο καταφερόταν στν ριστοτέλη : ‘’’νέος ν κατέφαγε τν πατρικ περιουσία, πειτα δ συνεώσθη π τ στρατεύεσθαι, κακς δ πράττων ν τούτοις π τ φαρμακοπωλεν, λθεν, πειτα ναπεπταμένης πάσι τς το Πλάτωνος καδημείας εσώρμησεν ες ατήν», τι Πλάτων πολέμησε μ ρισμένους διαλόγους τν Σοφιστικ κίνηση ( Πλάτων- Σοφιστής, Πρωταγόρας, Γοργίας ….) .λοι ατο ο μικρονοοι δν καταλαβαίνουν τι δν εναι ρχαιότητα, ππ τελειώσαμε, εναι πολ-σύνθετη, πολ-θεματική, μακρυ π μιμαθες. Πς ν μιλήσουμε γι νεώτερη λλάδα, ταν δν χουμε κατανοήσει τν πολ-παραγοντικότητα τς ρχαιότερης. Χωρς παρελθν (λλ οσιαστικ κατανόηση το παρελθόντος..) δν χουμε μέλλον. ρχαος κόσμος εναι νεξάντλητη πηγή, λλ δν θέλει σπατάλη… Δν θέλει συναισθηματισμούς, καθαρ λογική. ρευνα, χι ν καταλήγουμε κάπου πωσδήποτε, χι γωνία ν νήκουμε κάπου, θεωρία πως λεγαν ο ρχαοι, λευθερία.

Μετὰ, περνμε στς πόψεις τν νθρώπων γι τν ρχαιότητα. Θέματα λφαβήτου, γηγένειας, μοφυλοφιλίας,θν θίμων κα θεσμν… κε, πραγματικ , ατ πο χω ν προτάξω μακρυ π δογματισμούς, εναι 27 τς πορεία το Δαυλο, που μ συνθετικ νάλυση ξεκαθάρισε τ ζητήματα ατά.

Κα πο σταματ ρχαιότητα; λλο να κομβικ σημεο.Προφανς σταματ κε πο παρακμάζει κάτι, κα δίνει τν θέση του σ κάτι λλο ν κμάσει. Εναι στερη ρχαιότητα πο δείχνει παθογένειες κα περνμε στν θεοκρατία μ τ Βυζάντιο. Μεγάλο ζήτημα…….. Δν θέλει ντιμετώπιση μ γκυλώσεις, λλ παράλληλα κα κριβ-δικαιοσύνη.

Τέλος Μέρους.