Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Ἡ σημασία καὶ ὠφελιμότητα τῆς Ἀναγνώσεως

παρουσία τν διαιτεροτήτων νς τόμου κρίνεται κα π τ πς κλαμβάνει τς γνώσεις πο χει λάβει π διάφορους τρόπους, προφορικά, μ τ σύγχρονα μέσα τεχνολογίας, μ λλους τρόπους..

μφανς ξιόπιστη, -ν μπορ ν χρησιμοποιήσω τν ρο- μέθοδος παραμένει στόσο νάγνωση, ξαν γνώση δηλα δ , πως προκύπτει π τν π-συνείδητη φαρμογή της στ γνωστικ πεδίο. Ο ρμηνεες λεύθερες. Ο ναγνστες ποτελον τν κήρυχτη μάδα ναχρονισμο, ναδιατυπώσεως τς γνώσεως. ναγνώστης ποτελε λειτούργημα, καθς μ τν πρόσληψι γνώσεων, φελεται διος, λλ φελε κα τ σύνολο. Τ κορίτσι στ τρανο πο διαβάζει να βιβλίο, ργαζόμενος πο χει πάρει να βιβλίο μαζί του στν δουλει κα μελετάει στ διάλειμμα, μ ναν σημαντικ τρόπο συμβάλλουν στν ρύθμιση μίας πραγματικότητας. ναγνώστης δν χει παθητικ δράση, νεξάρτητα π τ τί ναγιγνώσκει, χει νεργητικ δράση. Εναι πρς φελός του ν ναπτύξει τν δική του ατοτελ κριτικ κανότητα (βασικ λειτουργία το νο), χι ναπαράγοντας ‘’φτυστ’’ θ λέγαμε τν ποιο συγγραφέα, νοίγοντας γκύλη [ ποος συγγραφέας πιτελε τ δικό του ργο, ν συν+γράφει, περ σημαίνει μαζ μ τς δικές του προσλήψεις π τν φύση, τν ζωή, τος συνανθρώπους, τ βιώματά του, λλους συγγραφες, ν γράφει τν δική του ρμηνεία πραγματικότητας.]

Πς πιτυγχάνεται γέννησι κα διάλογος

σχέση γράφοντος κα ναγνώστη, ποτελε τελετουργία, εναι μία μεταφυσικ θ λέγαμε ( ρος μεταφυσική, προέρχεται π τος ρμηνευτς το ριστοτέλους, που ναφέρονταν στ περιεχόμενο το ργου του, Μετ Τ Φυσικ) σχέσι- συσχέτισι, καθς ναγνώστης «συνομιλε» μ τν γράφοντα, τν καθιστ παρόντα. Στ πέρας μίας ναγνώσεως στν ναγνώστη δίδεται εκαιρία ν ξιολογήσει τ μελέτημα το γράφοντος, ν κάνει τς δικές του διαδρομς στν γνώση, ν συμφωνήσει ν διαφωνήσει, ν ναπτύξει δική του θεωρία, ν μεταδώσει γνώση στος λλους. κόμη ν παρακινηθε κα ν γράψει κα διος. Ο ναγνστες π -προσωπες κα πολ- προσωπες μάζες μπορον ν γίνουν ατοδύναμες προσωπικότητες ο ποες μπορον ν ρθουν κοντ κα ν μπλουτίσουν τ πλέγμα σχέσεων.

Σύμφωνα μ τν Σωκρατικ – Πλατωνικ θεώρησι, γνσι εναι νάμνησι. Γνωρίζοντας, θυμόμαστε. Τ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ πέρχεται στν δυναμικ κφρασι τς Γνώσεως-Μαθήσεως-ναμνήσεως . νάγνωσι, μς ξυπνάει μνμες, ποκαλύπτει πτυχς κα δράσεις το ΕΙΝΑΙ μς.

Τ ζήτημα, τ στοίχημα ν θέλετε μ τν αυτό μας, εναι ν μπορομε ν κπληρώνουμε τ δελφικ : ΜΑΝΘΑΝΩΝ ΜΗ ΚΑΜΝΕ. Ν μν κουράζεσαι ν μαθαίνεις. μάθησι εναι παράγων κενος πο μπορε π το πρακτο, ν διαμορφώσει συνειδήσεις. Δυστυχς ς λληνες σήμερα, ρκετοί, μλλον, πολλοί, «ποκαμναν μανθάνοντες». Κουράστηκαν ν μαθαίνουν. Κα τσι, ο ξελίξεις τος προσπερνον, περνον ο διοι στν δράνεια. Στν πνευματικ κνηρία. νάγνωση, ρχαίας λληνικς γραματείας, στορίας, δοκιμίων, λογοτεχνίας, εναι ατ ποία τεχνώνει τν νο. νάγνωση εναι νας τρόπος πάρξεως, μία μορφ λήθειας. «ταλαίπωρος τος πολλος ζήτησις τς ληθείας, καί επι τα ετοιμα μλλον τρέπονται.» Θουκυδίδης, Ά, 20. ...

Ατ διδάσκει Θουκυδίδης, τι πολλο ταλαιπωρονται ν ζητον τν λήθεια, κα στρέφονται στ τοιμα…

τσι χάνεται τ οσιαστικό της ναζητήσεως. ναζήτησι (πο τν νθαρρύνει νάγνωσι ς τελετούργημα) κρατ γρυπνο τν στοχασμ κα σμιλεύει τν διάνοια. Κλείνω μ ναν σημαντικ στοχαστ :

«Ατ πο κάνει τν ξία νς νθρώπου δν εναι τι εναι κάτοχός της λήθειας τ τι πιστεύει πς εναι, λλ ελικρινς προσπάθεια πο κάνει γι ν βρε τν λήθεια.» Γκότολντ Λέσσινγκ , 1897

Δεν υπάρχουν σχόλια: