Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

ΠΡΟΣΟΧΗ! : ΛΙΑΝ ΕΥΦΛΕΚΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΟΝ ΥΛΙΚΟΝ

φ’ ψηλο, χωρς ν εμαι περφρων, δίχως ματαιότητα κα λαζονεία, βλέποντας τ πράγματα π ψηλά, ς λεξιπτωτιστς πο πρόκειται ν προσγειωθε στν χώρα τς Γνώσεως, μ εστοχη πάσα (πατ, πάτημα) πού μου δίνει ναγνώστης, χω τν νδόμυχη νάγκη ν καταπιαστ μ να θέμα πο μ προβληματίζει χρόνια τώρα, ταν φ’ ρμ ν σχοληθ μ τ ζητήματα ατ κιόλας, τ θέμα λοιπν εναι : ‘’πανελλήνισις’’, νάδειξις το Πολιτισμο τν λλήνων κα τί πράττουν ο πόγονοι. Τί στ ρχαον λληνικν Πνεμα κα ποι εκόνα τς σύγχρονης λλάδος, πολιτιστικά. νθρωπιστικά. Γι ν ρχίζει ν παίρνει μορφ τ πρόβλημα τς λληνικς ντίληψης, τ ντοπίζω σ δύο ξονες-κατευθύνσεις:

Ά: κατανόησις τς ρχαιότητος, ο ξιόπιστες γνώσεις πο βρίσκονται π λληνες κα λλοεθνες πάνω σ ζητήματα ρχαιοΕλληνικς στορίας, Κοσμοθεωρίας, θους, τρόπου το σκέπτεσθαι, τρόπου ζως.

Β: τ πίμαχο θέμα τν προτάσεων (δ μπαίνουν ο δεολογίες…) γι τν πολιτιστικ νάπτυξη κάθε θνους πο χει τ δικαίωμα ν ατ-γνωρίζεται μ βάση τ παρελθόν του, τν βιωσιμότητά του ς θνος δηλα δ κα φαρμογή τους στν σύγχρονη ποχή.

ρχικ τίθεται τ ρώτημα (τ ρωτήματα θ φέρνουν πι κοντ τν νο στν γνώση) : ποι ρχαιότητα ; Γι ποι περίοδο μιλμε; Τν πώτατη ρχαιότητα το Κέκροπος, τν ρχαιότητα το Κλεισθένους; μ βάση τος πολιτικούς της τότε ποχς, τ ωνικ κίνημα τν φιλοσόφων-φυσιολόγων Θαλ, ναξίμανδρο, ναξιμένη..; τ μηδικά; Τς πολιτικς ναστώσεις; Τν Πελοππονησιακ πόλεμο; ταν νας χει στν νο το τν ‘’ρχαία λλάδα’’, τί ννοε; Γι ποι περίοδο μιλ; ρος ρχαία λλάδα εναι παρωχυμένος, δν μπορομε ν κλαμβάνουμε ρισμένα μόνο στοιχεα π τν ρχαιότητα γι ν ναδείξουμε κάτι, δν εναι κονσέρβα, πρχαν ναταράξεις, ταν νας ζωντανς ργανισμός, μ ξελίξεις στ πνεμα, στορικς ναλαμπές, σ γ κ ε κ ρ ι μ έ ν ε ς τοποθετήσεις πάνω σ γεγονότα κα ΟΛΑ ατ μαζ συνθέτουν τ φαινόμενο ρχαία λλάδα. Δν μπορομε ν κστομίζουμε τσι μες μία ρχαία λλάδα κα ποιον πάρει διάολος (πο δν βρίσκεται κιόλας…) Κα τ κυριότερο, δν μπορομε ν βάζουμε σ να τσουβάλι λες τς στορικς φυσιογνωμίες μαζί…. Δημοκριτο, Πλάτωνα, πίκουρο, ριστοτέλη, χωρς ν γνωρίζουμε τς σχέσεις πο εχαν μεταξύ τους, καθένας κπροσωποσε τς δέες του κα ετυχς , ατ εναι τ παραγωγικό, βρισκόντουσαν ριδες κα διαφωνίες μεταξύ τους. Συνήθως κούω μιμαθες ν μιλον γι ρχαία λλάδα, ραδιάζοντας νόματα κατάσχετα (καλ δν μιλάω ν μπλέκουν τς περιόδους πο ζοσαν, ν λένε γι τν Διογένη κα τν ράκλειτο π.χ. ) γνοώντας τι ράκλειτος χει κφράσει τό : ‘’πολυμαθίη νόον χειν ο διδάσκει ‘ σίοδον γρ ν δίδαξε κα Πυθαγόρην ατς τ Ξενοφανέα τ κα καταον’’. ( πολυμάθεια δν διδάσκει τν νο’ διότι ν ταν τσι θ εχε διδάξει τν σίοδο, τν Πυθαγόρα, τν Ξενοφάνη κα τν καταο.), τν πίκουρο πο καταφερόταν στν ριστοτέλη : ‘’’νέος ν κατέφαγε τν πατρικ περιουσία, πειτα δ συνεώσθη π τ στρατεύεσθαι, κακς δ πράττων ν τούτοις π τ φαρμακοπωλεν, λθεν, πειτα ναπεπταμένης πάσι τς το Πλάτωνος καδημείας εσώρμησεν ες ατήν», τι Πλάτων πολέμησε μ ρισμένους διαλόγους τν Σοφιστικ κίνηση ( Πλάτων- Σοφιστής, Πρωταγόρας, Γοργίας ….) .λοι ατο ο μικρονοοι δν καταλαβαίνουν τι δν εναι ρχαιότητα, ππ τελειώσαμε, εναι πολ-σύνθετη, πολ-θεματική, μακρυ π μιμαθες. Πς ν μιλήσουμε γι νεώτερη λλάδα, ταν δν χουμε κατανοήσει τν πολ-παραγοντικότητα τς ρχαιότερης. Χωρς παρελθν (λλ οσιαστικ κατανόηση το παρελθόντος..) δν χουμε μέλλον. ρχαος κόσμος εναι νεξάντλητη πηγή, λλ δν θέλει σπατάλη… Δν θέλει συναισθηματισμούς, καθαρ λογική. ρευνα, χι ν καταλήγουμε κάπου πωσδήποτε, χι γωνία ν νήκουμε κάπου, θεωρία πως λεγαν ο ρχαοι, λευθερία.

Μετὰ, περνμε στς πόψεις τν νθρώπων γι τν ρχαιότητα. Θέματα λφαβήτου, γηγένειας, μοφυλοφιλίας,θν θίμων κα θεσμν… κε, πραγματικ , ατ πο χω ν προτάξω μακρυ π δογματισμούς, εναι 27 τς πορεία το Δαυλο, που μ συνθετικ νάλυση ξεκαθάρισε τ ζητήματα ατά.

Κα πο σταματ ρχαιότητα; λλο να κομβικ σημεο.Προφανς σταματ κε πο παρακμάζει κάτι, κα δίνει τν θέση του σ κάτι λλο ν κμάσει. Εναι στερη ρχαιότητα πο δείχνει παθογένειες κα περνμε στν θεοκρατία μ τ Βυζάντιο. Μεγάλο ζήτημα…….. Δν θέλει ντιμετώπιση μ γκυλώσεις, λλ παράλληλα κα κριβ-δικαιοσύνη.

Τέλος Μέρους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: